Invoering
Het is een drukke maandagochtend in het Groothandelsgebouw Rotterdam (Groot Handelsgebouw Rotterdam (ghg.nl), een van de hotspots bij het Centraal Station voor creatieve ondernemers. Mensen van allerlei achtergronden komen binnen en de inkomhal is gevuld met vrolijke geluiden. Hier hebben mensen eigenlijk geen ‘haat maandag’… Geen tekenen van personeelstekort hier, zoals in andere branches. Van zorg, onderwijs, horeca tot bouw, overal worden mensen gezocht. Maar zelfs als er mensen beschikbaar zijn, missen ze vaak de juiste vaardigheden om zelfs uitgenodigd te worden voor een sollicitatiegesprek.
Op de eerste verdieping worstelt Averell van den Bos, die vroeg opstaat en sinds 7 uur op kantoor zit, met een heel ander, maar in zekere zin verwant probleem. Hij en zijn team van softwareontwikkelaars zijn gespecialiseerd in het ontwikkelen van disruptieve concepten en VR-, AR- en MR-applicaties, waarmee hij zowel bedrijven als onderwijsinstellingen bedient. Met andere woorden, kansen om mensen dichter bij elkaar te brengen en op de een of andere manier bruggen te slaan tussen het opleiden van mensen en (hun toekomstige banen in) de verschillende bedrijfstakken, zodat behoeften van beide kanten succesvol en snel kunnen worden vervuld. Er is een enorm zakelijk potentieel, maar het vereist een enorme investeerder. En Averell heeft geen idee hoe hij een plan moet initiëren om dit te realiseren… is het zo simpel als een effectieve en geïntegreerde marketingcommunicatiestrategie of meer een lobbystrategie of wat? Hoe bouw je daadwerkelijk de dynamische en virtueel gebaseerde bruggen?

Doel
Maar ze proberen niet alleen hun technologie te verkopen en geld te verdienen. Als TheServiceConcept (TSC) pionieren ze om een ​​nieuw perspectief op leren en werken te bieden, waarbij ze de vaak lange en moeilijke, en niet te vergeten soms saaie, weg van opleiding en omscholing tot het behalen van diploma’s en hopelijk een goede/betere carrière tot een minimum beperken. Kon dit maar met zo min mogelijk schakels in de keten?
Hun methode is die van Gilde 2.0: docenten – experts uit het werkveld – brengen hun expertise in, Averell en zijn team ‘vertalen’ deze kennis naar een specifieke toepassing, en tijdens het eerste gebruik wordt het meteen getest door de klant; werknemers en jongeren in opleiding, leerlingen of studenten van middelbaar en hoger onderwijs.
Dit biedt de mogelijkheid tot – biometrische – registratie en verdere aanpassing van de elementen binnen de app die niet helemaal duidelijk zijn, toch problemen opleveren of niet optimaal functioneren. Zo kan de kwaliteit van het product worden gegarandeerd.
De voortgang van kennis en vaardigheden wordt continu gemonitord en getest door bedrijfsexperts, waardoor het risico op of frustratie over de ervaren kloof tussen traditionele onderwijsmethoden, die steeds meer verouderd raken, en de nieuwste inzichten en ontwikkelingen binnen het werkveld en de grotere – economisch – wereld buiten.
“Deskundige kennis is goud, en die wil ik hebben”
Averell van den Bos

Het nieuwe perspectief moet resulteren in gezamenlijk gecreëerde en dus geactualiseerde en relevante curricula en leermodules, gegarandeerd in het middelbaar en hoger onderwijs en de verschillende werkgebieden. Mijn ideale toekomstscenario, denkt Averell, is een duurzaam en betaalbaar ecosysteem, innovatieve diensten en bedrijfsmodellen waarbij de kosten eerlijk worden verdeeld over alle betrokken stakeholders.

Funfactor
In deze steeds snel veranderende wereld biedt leren door ‘meekijken over de schouder van de expert’:
Up-to-date kennis en de juiste procedures
Interactieve, dynamische en 3D mogelijkheden, in het voordeel van b.v. Youtube filmpjes
Aantrekkelijk lesmateriaal en modules, met ingebouwde spelelementen
Onmiddellijk testen en aanpassen van minder of niet-functionerende delen van de toegepaste technologieën
Flexibele producten voor onderwijs, arbeidsmarkt en economie
Minder misinterpretatie en miscommunicatie tijdens het gehele (leer)proces
Gelijke kansen voor iedereen, ongeacht de achtergrond van mensen
Leuk om een ​​vak te leren!

Bijvoorbeeld: de impact van VR in de bouw
Traditionele theoretische gezondheids- en veiligheidsopleidingen vertegenwoordigen niet de werkelijke gevaren van een bouwplaats en bieden een standaardprogramma voor elke leerling. Het vermogen van toekomstige bouwers om risico’s te identificeren en in te schatten na het volgen van een dergelijk programma is nog steeds onvoldoende en kan alleen worden verbeterd door voortdurend te oefenen en te oefenen. Werkervaring is een van de meest bepalende aspecten in het gedrag van werknemers en hun bewaring. Simulatie van praktijktraining op een bouwplaats is duur, riskant en gevaarlijk. VR-technologie biedt 75% kennisbehoud, terwijl traditionele methoden slechts 5% bieden. Bovendien is er door personeelstekorten in deze sector een grote vraag naar integratie van zowel jongeren als ouderen en minderheden.
Brancheorganisatie Bouwend Nederland financierde de app ‘veilig werken op grote hoogte’. Deze VR-app of toolbox bevat een game waarin gebruikers (builders to be) zich in een virtual

Brancheorganisatie Bouwend Nederland financierde de app ‘veilig werken op grote hoogte’. Deze VR-app of toolbox bevat een game waarin gebruikers (builders to be) zich op een virtuele 3D-bouwplaats bevinden waar ze 49 onveilige situaties moeten zoeken. Voorafgaand aan hun zoektocht krijgen ze een virtuele training. Het spel bevat animaties, een quiz en een scorebord, en heeft 3 talen, zowel gesproken als geschreven teksten. Je kunt echt vallen en ervaren hoe het ‘echt’ zou zijn. Om deze VR-toolbox/-app te gebruiken, heb je alleen een VR-headset nodig, en deze zijn te koop vanaf ongeveer 350,- euro.

Hobbels onderweg
In zijn kantoor legt Averell zijn laptop neer en begint na te denken over zijn gloednieuwe organisatie en wat ze tot nu toe hebben ondernomen om de eerste bouwstenen van de toekomstige bruggen te realiseren. Natuurlijk klinken hun doelen allemaal veelbelovend. In plaats van een nieuw product op de markt te brengen, willen ze wortelen en functioneren in de samenleving en maatschappelijk relevant zijn: creatieve en sociale ondernemers die met technologische mogelijkheden het leven van mensen proberen te verrijken voor iedereen die een vak wil leren . En uiteindelijk een ‘disruptief, duurzaam en continu ecosysteem’ te realiseren dat de manier waarop mensen tot nu toe worden opgeleid en opgeleid, heeft veranderd en recht heeft gedaan aan de expertise en vaardigheden – het goud – van de ambachtslieden van vandaag .

“Ik wil mijn graf in met de gedachte dat ik een verschil heb gemaakt in deze wereld”
Averell van den Bos

Maar de toepassingen zijn beperkt en hebben steeds meer megabytes nodig. Ook heeft Averell veel kapitaal nodig om de applicaties daadwerkelijk te bouwen. Bestaande structuren en (leer)culturen maken het moeilijk om met interessante en relevante partners samen te werken om deel te nemen aan het pionierswerk van hem en zijn team. En ook als een project start, b.v. Virtuele leermeesters, het stopt direct daarna zonder enige mogelijkheid tot vervolg. Hoe deze en misschien andere dealbreakers aan te pakken? Hoe betrek je interessante partijen, waar zitten ze en nog belangrijker, wie zijn ze?
Hoe de meer traditioneel georiënteerde onderwijsinstellingen overtuigen om hun horizon te verbreden? Zijn ze zelfs bereid om nieuwe manieren van lesgeven en leren te verkennen en te ondersteunen? Hoewel in rapporten over de toekomst van het (hoger) onderwijs technologische veranderingen en de verschillende mogelijkheden die deze bieden worden meegenomen, richten de auteurs zich bijna altijd op randvoorwaarden en ondersteuning, in plaats van op het leerproces zelf.
Hoe kan ik ooit mijn droom realiseren? Averells gedachten worden onderbroken door zijn goede vriend en tennispartner Brendan de Dekker, eveneens werkzaam in het Groothandelsgebouw, die zijn kantoor binnenloopt en hem uitnodigt voor koffie.

‘Waarom zie ik je altijd dromen in je kantoor?’, begint Brendan hun gesprek. ‘Wat bedoel je’, antwoordt Averell, licht geïrriteerd door deze openingsopmerking. ‘Ik droom niet altijd; Ik ben ZZP’er en heb ook een BV opgericht, waar een team van vakkundige software engineers heel enthousiast is over onze grensverleggende toekomstplannen en onze eerste daadwerkelijke opdracht bijna ‘in the pocket’ zit.
Ik ben niet alleen aan het dromen, maar probeer een totaal nieuw concept van leren en werken te realiseren, beginnend bij de bouw- en technische branche, gericht op kennis en vaardigheden op het gebied van energietransitie. Kun je je voorstellen welke mogelijkheden er zouden kunnen ontstaan ​​in andere branches, b.v. de gezondheidssector?
Als mensen zouden geloven in wat TSC te bieden heeft, zou dit ook kunnen helpen om de enorme personeelstekorten op korte termijn op te lossen! En jij zegt dat ik niets anders doe dan in mijn neus peuteren?’, reageert Averell nu geagiteerd. ‘En ter info, ik ben nu ook klant bij de opleiding bedrijfskunde aan de RUAS, zodat studenten kunnen leren en mij tegelijkertijd kunnen ondersteunen met een subsidieaanvraag. Het is gewoon een kwestie van geduld hebben en kleine stapjes tegelijk nemen’.
‘Rustig maar Averell, ik wens je alle succes van de wereld, maar hoeveel jaar probeer je nu mensen voor je producten te interesseren zonder succes of uitzicht op een daadwerkelijke overeenkomst of samenwerking zoals je het je voorstelt’, probeert Brendan om een ​​beroep te doen op de meer realistische instincten van zijn vriend. ‘Je probeert toekomstbestendige technologische en maatschappelijk relevante oplossingen te ontwikkelen en aan te bieden, maar als je nog langer wacht, heeft de toekomst jou en je droomscenario ingehaald. En gretige concurrenten zullen komen opdagen en er in ieder geval meer geld mee verdienen’.
Om zijn hoofd leeg te maken gaat Averell een wandeling maken naar het stadscentrum. Hoe zit het met de woorden van Brendan? Heeft hij misschien gelijk? Zou het niet beter zijn om onze technologie gewoon te verkopen? Maar ik ben niet bereid om al het harde werk tot nu toe en de kleine successen die we hebben behaald op te offeren, laat staan ​​mijn droom van een duurzaam leerprogramma voor zowel het onderwijs als het bedrijfsleven los te laten, dat daadwerkelijk de kansen van mensen en dus levens zal veranderen . Ik heb het ‘waarom’ alleen niet het ‘hoe’, en de kleine successen laten dat zien

dat het gerealiseerd kan worden.
Of ben ik misschien te optimistisch? Moet ik mijn verwachtingen verlagen? Of wat? De regen begint in grote druppels naar beneden te vallen, maar Averell merkt het niet en loopt door.

%d bloggers liken dit: